Honden en omkeringsregels

In deze zaak die over niet minder gaat dan de gebitsreiniging van een hond komen een aantal thema’s terug die voor de bredere (beroeps)aansprakelijkheidspraktijk relevant zijn. Zo ook de omkeringsregel, die in bepaalde gevallen een vermoeden van csqn-verband kan vestigen.

Volgens de eigenaar van een hond (eiser) had die hond een bacteriële infectie opgelopen na een door een dierenkliniek (gedaagde) uitgevoerde gebitsreiniging.

Eiser deed in de procedure een beroep op de omkeringsregel. Eiser stelde dat op basis van die regel moest worden aangenomen dat de infectie van de hond was veroorzaakt door het gebruik van onvoldoende gereinigd materiaal. De enige omstandigheid die eiser in dat kader had gesteld, was dat de infectie was opgetreden (vlak) na de gebitsreiniging.

De rechtbank ging daar niet in mee. Volgens de rechtbank gaf eiser op onjuiste wijze toepassing aan de omkeringsregel.

Voor toepassing van die regel is vereist dat een gedraging heeft plaatsgevonden die in strijd is met een norm die strekt tot het voorkomen van een specifiek gevaar ter zake van het ontstaan van schade, en dat degene die zich op schending van deze norm beroept, ook bij betwisting aannemelijk heeft gemaakt dat in het concrete geval het (specifieke) gevaar waartegen de norm bescherming beoogt te bieden, zich heeft verwezenlijkt (zie onder meer ECLI:NL:HR:2012:BX7264).

Eiser had echter niets gesteld waaruit kon worden afgeleid dat gedaagde een norm had geschonden. Aan de vervolgvragen of die geschonden norm strekte tot het voorkomen van een specifiek gevaar, en of dat specifieke gevaar zich in dat geval ook had verwezenlijkt, kwam de rechtbank daarom niet toe.

Deze uitspraak laat nog maar eens zien dat degene die zich op de omkeringsregel beroept het nodige zal moeten stellen om überhaupt in aanmerking te komen voor de eventuele toepassing van die regel. Een niet te onderschatten verplichting.
 

Deze teaser is geschreven door Tim Nelissen

Om de uitspraak te lezen klik hier.