Kunnen bestuurders van een voetbalvereniging zichzelf vergoedingen toekennen zonder toestemming van of verantwoording aan de algemene ledenvergadering?
Bestuurders van een voetbalvereniging hebben zichzelf betalingen toegekend vanaf de bankrekening van de vereniging. Het ging om vrijwilligersvergoedingen, reiskosten, kosten voor een telefoon en drone en kosten voor Spotify en een boekhoudprogramma. De vraag is of zij hiervoor jegens de vereniging aansprakelijk zijn.
Het beroep van de bestuurders op de aan hen verleende decharge kan hen niet baten. Het principe dat een verleende decharge zich niet uitstrekt tot informatie die een individuele aandeelhouder buiten de context van de algemene vergadering van aandeelhouders heeft verkregen, of op gegevens die niet uit de jaarrekening naar voren komen of anderszins aan de algemene vergadering zijn bekendgemaakt voordat de jaarrekening werd goedgekeurd, geldt op gelijke wijze voor de algemene ledenvergadering van een vereniging. Aangezien de desbetreffende betalingen niet zijn opgenomen in de stukken die aan de algemene ledenvergadering zijn verstrekt oordeelt de kantonrechter dat de dechargeverlening niet op deze betalingen ziet.
De voetbalvereniging voert vervolgens aan dat uit de statuten blijkt dat aan de betalingen een besluit van de algemene ledenvergadering ten grondslag had moeten liggen. De kantonrechter overweegt dat het aan bestuurders is om aan te geven op basis van welke statutaire of wettelijke bevoegdheden zij de betalingen hebben verricht. Hierbij is van belang dat het negeren van een statutaire bepaling die de rechtspersoon beoogt te beschermen een zwaarwegende omstandigheid is die in beginsel aansprakelijkheid van de bestuurder vestigt.
De kantonrechter beoordeelt vervolgens de verschillende betalingen. Ten eerste de vrijwilligersvergoeding. Deze hebben de bestuurders zichzelf toegekend zonder hierover openheid te geven en zonder deugdelijke grondslag in de wet, statuten of een vast gebruik binnen de vereniging. Hiermee hebben zij hun taak als bestuurders onbehoorlijk vervuld en kan hen een ernstig verwijt worden gemaakt. Het uitbetalen van deze vergoeding levert aansprakelijkheid van de bestuurders op.
Ten aanzien van de reiskosten geldt dat deze wel vaker binnen de vereniging aan bestuurders werden uitbetaald. De reiskostenvergoedingen leveren daarom geen ernstig verwijt op. Over de aanschaf van de telefoon en de drone voeren bestuurders aan dat deze zich in de kluis van de vereniging bevonden, de goederen zijn aangeschaft in het belang van de vereniging en meerdere mensen toegang hadden tot de kluis. De kantonrechter overweegt dat niet meer kan worden vastgesteld of de goederen in de kluis lagen en door wie deze zouden zijn weggenomen. Hoewel de gang van zaken vragen oproept, kan niet tot het oordeel worden gekomen dat sprake is van een ernstig verwijt.
Het overmaken van de bedragen voor het gebruik van het (privé) Spotify-account van de bestuurder en het boekhoudprogramma van zijn bedrijf levert ten slotte wel een ernstig verwijt op. Het is de kantonrechter niet duidelijk op welke grondslag deze kosten bij de vereniging in rekening zijn gebracht. De bestuurder kon zelf onverkort het account en het programma blijven gebruiken en heeft hiervoor ook geen extra kosten hoeven maken. Het afwentelen van een deel van zijn privé- en zakelijke kosten is niet gerechtvaardigd. Ook hier wordt aansprakelijkheid van de bestuurder aangenomen.
Deze uitspraak benadrukt dat ook bestuurders van een voetbalvereniging transparant moeten zijn over betalingen die zij verrichten en hierbij de statuten in acht moeten nemen. Zelf toegekende betalingen zonder goedkeuring of verantwoording kunnen leiden tot persoonlijke aansprakelijkheid.
Klik hier voor de uitspraak: https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBNNE:2024:4333
