Pointer, het onderzoeksjournalistiek platform van KRO-NCRV, wijdde op 3 oktober 2024 een aflevering aan misstanden bij een zorginstelling. Deze inmiddels failliete zorginstelling had zeven locaties verspreid over Nederland. Zij bood voornamelijk zorg aan ouderen, maar ook aan ex-verslaafden en mensen met psychiatrische problemen. De voormalige bestuurders van de zorginstelling stelden dat de aflevering onrechtmatig was en vorderden verwijdering van de aflevering en een rectificatie.
De rechtbank wees de vorderingen af. Hierbij weegt de rechtbank ten eerste mee dat de uitzending bijdraagt aan het publieke debat, aangezien misstanden bij zorgorganisaties een onderwerp van maatschappelijke belangstelling is. Bovendien hebben de bestuurders slechts een beperkt privacybelang in deze zaak, omdat in de uitzending alleen de naam van de zorginstelling wordt genoemd en niet die van de bestuurders.
Volgens de bestuurders had KRO-NCRV onrechtmatig gehandeld door de uitzending in verband te brengen met het dossier zorgfraudeurs. Maar de rechter oordeelt dat de zorginstelling zelf nergens wordt aangeduid als een zorgfraudeur. Ook wekt Pointer nergens deze suggestie. Hetzelfde geldt voor de term zorgcowboy, deze werd gebruikt door een aantal geïnterviewden maar werd niet gebruikt door Pointer zelf in de uitzending. Omdat er geen vastomlijnde definitie van deze term is, beschouwt de rechter dit bovendien als een waardeoordeel. Dit waardeoordeel is niet excessief nu er voldoende feitelijke basis voor is bestaande uit ervaringsverhalen, verschillende rapporten en de feitelijke situatie rondom het faillissement van de zorginstelling. Bovendien wordt de term slechts een enkele keer gebruikt in de uitzending en ook in die zin niet excessief gebruikt.
Ook benoemt de rechtbank, onder verwijzing naar de EHRM-uitspraak Jersild, dat een nieuwsmedium een boodschappersfunctie vervult wanneer het de uitspraak van een derde weergeeft zonder deze als eigen opvatting te presenteren. Slechts onder bijzondere omstandigheden is een medium aansprakelijk voor het weergeven van uitlatingen van derden. Omdat de uitzending van Pointer voor een aanzienlijk deel bestond uit ervaringsverhalen van medewerkers, bewoners en betrokkenen bij de zorginstelling, geldt hier dus een grote mate van uitingsvrijheid voor.
Bovendien heeft Pointer voldoende gelegenheid geboden voor wederhoor. Door een interview aan te bieden, de mogelijkheid te geven om schriftelijk te reageren en een uitnodiging voor een gesprek op kantoor te sturen, kregen de bestuurders voldoende ruimte om hun kant van het verhaal te vertellen, oordeelt de rechter. Daarbij geldt ook dat media zelf de redactionele vrijheid hebben om te bepalen hoe zij de uitzending inhoudelijk vormgeven. De bestuurders kunnen daarom dus niet afdwingen hoe hun reactie wordt verwerkt.
De rechtbank gaat ook niet mee in de stelling dat de uitzending onrechtmatig is omdat het geleid heeft tot ernstige gevolgen voor de bestuurders. Hierbij overweegt de rechtbank dat media moeten kunnen berichten over de handelwijzen van ondernemingen en klachten van belanghebbenden, ook als dit gevolgen heeft voor de reputatie van een onderneming of de daarbij betrokken personen. Voorzienbare gevolgen van het eigen gedrag waarover media berichten, kunnen de vrijheid van meningsuiting niet zomaar beperken. Bovendien hebben de bestuurders onvoldoende aangetoond dat zij ernstige gevolgen hebben ervaren door de uitzending van Pointer.
